درتدارک باشیم

که سفر نزدیک است

فرصتی نیست دگر

باید آماده شویم

چمدان را پر لذت، توشه راه کنیم

گره اراده را اندکی سفت کنیم

در نومیدی را پشت سر چفت کنیم

ودر این فرصت کم

برویم دشت به دشت ، کوه به کوه

پی آغاز حقیقت برویم ، پی تفسیر محبت برویم

پی ادراک دقایق باشیم ، پی تکریم شقایق باشیم

دست در دست فصول تا دل ایمان  برویم

هیجان را به چراگاه شریعت ببریم

نگذاریم که احساس چموشی بکند

در مسیر گل لبخند بکنیم ، جای آن بذر امید بپاشیم

واگر خسته شدیم ، سر هر پیچ نماز اطراق کنیم

همه هنگام سفر به سفر فکر کنیم

سفر خاک  به عرش ، باد به فرش

سفر عید به عید ، ماه به شب

ونپرسیم که کجاییم وکجا خواهیم رفت

 او به ما خواهد گفت

اوکه خود مقصد ماست

اوبه ما خواهد گفت :

ابر احساس کجا می بارد

گل وسواس کجا می روید

بید وجدان کجا می لرزد

باد شهوت کجا میل وزیدن دارد

                                      *   *   *   *   *   *   *   *   *  

زندگی را ، مرگ را ، تعبیر کنیم

زندگی چیست ؟

زندگی مثل نسیم خنک صبح،  می دمد بر تن خاک 

زندگی مثل صدای سخن عشق شنیدن دارد.

زندگی چیز عجیبی است.

مرگ چیست؟

مرگ

مثل مادر می کشد ما را در آغوش

مرگ نیز عاشق ماست

ما به او محتاجیم، چون اگر مرگ نبود دستمان همواره  بد نبال سرابی میگشت

واگر مرگ نبود کوزه گر خاک نداشت

مرگ اولین مقصد ماست.

مهدی فرهمند